EEN DILEMMA VOOR DE EEUWWISSELING

door DENNIS ELWELL

Dennis Elwell is een van de meest gerespecteerde astrologen in Engeland. Het debat dat hier gepresenteerd wordt is onderhoudend, uitdagend en controversieel, maar ook rijk aan filosofische argumenten voor wat betreft de identiteit van de astrologie. 

Nu we tegen de eeuwwisseling aan zitten moet het wel dringend zijn om ons reeds eeuwenoude onderwerp eens goed te onderzoeken, en ons af te vragen in hoeverre het voldoet, en wat er van nodig is om over te dragen aan de volgende generatie astrologen.

We dienen ons in het bijzonder af te vragen waar de groeimogelijkheden zitten, de zaadideeën die de astrologie naar de toekomst zal brengen. Voor elke poging een millenium-perspectief te verwerven is het goed om te kijken naar waar we vandaan zijn gekomen, en te zien wat geoogst kan worden van de inzichten van astrologische geniussen die al lang dood zijn. Hiervoor lanceerde een groep eminente tijdgenoten het Project Hindsight, om de stof af te blazen van oude boekdelen en deze te vertalen zodat moderne lezers er toegang toe hebben. Dit initiatief is lovenswaardig, het verdient respect en de steun van allen die de mysterieuze verbanden tussen onszelf en de kosmos proberen te begrijpen. Als er regels en procedures voor zijn, die door de vroege lezers van de natuur ontwikkeld werden, en waardevol blijken na rigoureus onderzoek van ons die over computertechnologie en uitgebreide databases beschikken, dan hebben we de plicht om deze te redden van de obscuriteit.

Maar al is het lovenswaardig wat Project Hindsight beoogt, en al is het enthousiasme van hen die zich met deze oudste tradities bezighouden eveneens lovenswaardig, toch zijn er enkele bedenkingen, in de vorm van onbeantwoorde vragen. Want impliceert dit alles dat de wetten van de astrologie de enige zijn in de hele wetenschap die in de oudheid gemaakt werden op zo'n perfecte manier dat ze niet uitgedaagd of verbeterd hoeven te worden door de kennis van vandaag?

Wat dient onze houding te zijn als autoriteiten in de oudheid het niet met elkaar eens waren? Zijn we voldoende oplettend voor de gevaren van het promoten van een astrologisch fundamentalisme, vergelijkbaar met hen in het Christendom, de Islam, en elk ander gebied waar er een gebrek aan absolute kennis is waar blind geloof voor in de plaats kwam? En als we astrologie in ogenschouw nemen in het licht van deze cruciale tijd, laten we onszelf dan een levensbelangrijke vraag stellen: zijn we het eens met de oudheid dat astrologie weinig meer is dan divinatie, of is er ontwikkeling gekomen waar een meer inclusief en subtiel gezichtspunt bij komt kijken?

De klassieke astrologie was louter en alleen voorspellend. In Griekse tijden was het trekken van een horoscoop heel sterk een kwestie van 'punten' en 'fortuinlijkheden' vaststellen, een middel om bronnen van goede en slechte gelegenheden in het leven te diagnosticeren. Misschien ken je deze punten als de Arabische punten, waarvan de meest bekende het gelukspunt is.

Tot op zekere hoogte zijn de dingen zoals we zeggen dat ze zijn, of denken dat ze moeten zijn. We kunnen zeggen dat astrologie voorspellen  is, of we kunnen zeggen dat het wetenschap is. Ongetwijfeld kan astrologie gebruikt worden als een vorm van voorspellen. De vlucht van vogels kan ook gebruikt worden als een vorm van voorspellen, maar dat heeft weinig te maken met de wetenschap van de ornithologie.

Er zijn vele vormen van voorspellen. In het woordenboek eindigen de meeste van hen op -mantie, dat uit het Grieks komt en 'waarzeggen' betekent. Roget's woordenboek heeft een lijst van bijna 40 van deze begrippen. Net zoals verslaafde gokkers op alles willen gokken, kunnen waarzeggers alles gebruiken om de toekomst te voorspellen. De hemel kan op dezelfde manier gebruikt worden, als iemand die neiging heeft, maar ik betwijfel sterk of de schatten die de astrologie bevat hiermee uitgeput zijn. Keizer Hadrianus was sterk geïnteresseerd in de astrologie, maar hij gebruikte ook de Vergiliaanse punten -door passages van Vergilius toevallig open te slaan. Sommige mensen doen dat met de Bijbel of welk boek ook maar. Ik moet er echter op staan dat er meer in de astrologie ligt dan voorspellen, ongeacht hoe bewerkelijk de regels ook maar mogen zijn.

Ik ben in de verleiding om me af te vragen waarom de astrologie zich de moeite getroost astrologie te leren als er zo veel andere voorspellingsmethoden zijn, die veel eenvoudiger zijn. Zou het kunnen zijn dat de astrologie zich op een ander vlak bevindt, omdat het iets bevat dat de andere methoden niet bevatten? Als dat zo is, kunnen we beter wat helderheid verkrijgen over wat dat andere dan precies is, en dit is de taak voor onze tijd.

We zullen het antwoord niet vinden in de uurhoekastrologie die zelden boven de triviale antwoorden op triviale vragen uitstijgt. De meeste vragen zijn pathetisch arm aan verbeeldingskracht. Misschien denk je dat de enige kwestie die belangrijk is bij de start van een nieuwe onderneming: "Zal de onderneming slagen of mislukken?" Maar ik denk dat er een veel interessantere en legitiemere vraag is: "Wat kan er gedaan worden om deze onderneming te laten slagen?" Maar misschien dat een of ander voorspellingssysteem er voor zorgt dat we geneigd raken onze actieve bijdrage te minimaliseren, door er intelligente inspanningen voor in de plaats te zetten.

Uurhoeken vragen dat de machtige kosmos zichzelf vormt naar onze kortzichtige behoeften en perspectieven. Veronderstel eens dat ik zal vragen of ik volgend jaar naar India zal gaan, en dat ik een bevestigend antwoord krijg. Ik ga er heen, maar ik heb uiteindelijk niet zo'n leuke reis. Misschien zeg ik dat astrologie gefaald heeft. Maar wie zegt me, dat het niet de bedoeling was dat ik ervaringen had die misschien niet zo plezierig waren maar wel bewustzijnsverbredend? Kunnen we aannemen dat de kosmos net zo bezorgd over ons comfort is als wij zijn, of kan het zijn dat er andere doelen voor ons zijn? Wanneer ik naar een congres voor uurhoekastrologen ga kijk ik om me heen om BMW's aan te treffen. Charles Carter merkte heel wijs op, dat als uurhoekastrologie zou kunnen doen wat het claimde, hun beoefenaren de wereld zouden regeren. Het is zinloos te pretenderen dat uurhoekbeoefenaren zo druk zijn met het opsporen van hun verdwenen katten dat er geen tijd is een vraag te stellen of dit of dat aandeel snel in waarde zal vermeerderen. Ik bevindt me al vijftig jaar in het veld van de astrologie, en de resultaten van uurhoekastrologie hebben nog nooit indruk op me gemaakt. Je moet onthouden dat als je ja/nee vragen stelt, je de helft van de tijd toch het juiste antwoord krijgt: je hoeft er alleen maar een muntje voor te werpen.

Er zijn in de loop van de tijd wel spectaculaire mislukkingen geweest, bijvoorbeeld toen Derek Appleby besloot dat de Kanaaltunnel nooit gebouwd zou worden. Een specialistisch tijdschrift dat toegewijd was aan mundane astrologie stierf een zachte dood toen het de fout maakte uurhoekexperts aan het woord te laten over het lot van landen, zaken waarmee ze geen eens een persoonlijke band hadden om mee te beginnen. Als hun conclusies consistent juist geweest zou zijn zou de excentriciteit van het tijdschrift te vergeven zijn. Maar nu begeef ik me op moeilijk terrein. Paradoxaal genoeg, en ondanks alles dat ik gezegd heb, geloof ik dat de waarheid achter uurhoekastrologie ons rechtstreekser naar een begrip van de astrologie kan brengen dan wat dan ook. Om het grof te zeggen, er is een kosmische geest die constant in aanraking is met menselijke geesten, en astrologie is de koppeling ertussen. Die realisatie vervult me met verwondering en met bescheidenheid, maar ook met een verlangen om de kosmische wetten zelf te ontdekken. Kunnen we aannemen dat de kosmos onze taal spreekt? Ik vermoed heel sterk dat het het antwoord heeft op vragen - en zelfs op mijn bezigheden - waarvan ik nog niet eens het bewustzijn heb om ze te vragen, omdat mijn taal nog steeds kleuterschooltaal is. In dit verband mag ik misschien rapporteren dat ik onlangs naar bekende horoscopen heb gekeken vanuit een nieuw gezichtspunt. Het gaat om horoscopen van kritieke wereldgebeurtenissen. Tot nu toe maakten die horoscopen niet veel indruk op me. Ja, misschien zou je ze met een beetje goede wil wel kunnen laten overeenkomen met de gebeurtenis, maar soms waren ze bepaald duister. Toen ik er opnieuw naar keek deed ik het met een compromisloze aanname dat de horoscoop echt de werkelijkheid van de gebeurtenis moest weerspiegelen, of het nu overeenkwam met het geaccepteerde beeld van wat er gebeurd was of niet. Met andere woorden, ik wilde dat de hemel me vertelde was er werkelijk gebeurd was, achter de sluier van schijnbaarheden. Tot mijn stijgende verbazing merkte ik dat deze onbevooroordeelde benadering tot nieuwe hypothesen leidt met betrekking tot de krachten die in de wereld aan het werk zijn. En in ieder geval dienen astrologen in hun carrière op een gegeven moment tot een idee te komen over welke soort universum ze in leven. Voorspelling impliceert een beeld van de werkelijkheid die sterk tendeert naar het passieve, naar fatalisme. Er zijn vragen genoeg die aan 'de goden' gesteld worden over wat er gaat gebeuren, alsof het al conclusies zouden zijn, eerder dan hoe iets met succes bereikt kan worden. Er is maar een heel dunne lijn tussen voorspellen en bijgeloof.

Ik verwijs hier naar voorspellen  zoals het gerepresenteerd wordt in de traditionele astrologie, die de kosmos vraagt faalbare menselijke vragen te beantwoorden. Misschien dat we in de volgende eeuw een werkelijk voorspellen terug kunnen brengen, die er uit bestaat dat we naar het universum luisteren, in plaats van te verwachten dat het ons op onze voorwaarden antwoord geeft. Het is zeker waar dat mijn eigen benadering tijdens de formatie van telkens nieuwe planetaire configuraties aan de hemel, bestaat uit het vragen aan de kosmos wat van mij geëist wordt, en met welke activiteiten en ideeën ik me nu moet bezig houden. Ik verwacht niet dat de kosmos met mij samenzweert voor mijn eigen doeleinden, maar ben tevreden met het samenwerken met de doeleinden die door de hemel gesuggereerd wordt. Met andere woorden: ik bevestig dat de goden wijzer zijn dan ik, en verder kunnen kijken.

Een van de grote problemen in de astrologie vandaag is hoe we een waarachtige astrologie kunnen zien werken die het complexe netwerk van uiterlijke gebeurtenissen waarin we ons allemaal bevinden (want het gaat niet alleen om psychologie) omvat, en het tegelijkertijd voor elkaar te krijgen dat we niet bijgelovig worden. Helaas kan voorspellen de angsten van mensen vaak voeden, en ze daardoor juist minder effectief maken in de wereld. Als je per slot van rekening een vraag stelt aan de goden weet je van te voren niet of je noodzakelijkerwijze vrolijker wordt van het antwoord. Ik leg er de nadruk op dat dit een probleem van deze tijd is, eentje die we aan moeten gaan, en eentje die niet opgelost zal worden door naar de oude teksten terug te gaan om op die manier een poging te doen betrouwbaarder te kunnen voorspellen. Een grotere zekerheid zal slechts onze bezorgdheid vergroten! We dienen een astrologie te ontwikkelen die binnen een framewerk van steun kan opereren.

We hebben allemaal wel de vreselijkste verhalen te vertellen. Een collega van mij vertelde me van een tienerdochter die door haar ouders werd aangemoedigd de Tarot te lezen, waarin ze heel bedreven werd, en dat veel indruk maakte op haar klasgenootjes. Maar zij werd er neurotisch en depressief van. Ze trok de kaarten voor dat ze ook maar een enkele eenvoudige beslissing nam. En de Tarot beheerste haar leven, tot ze een 'opnieuw geboren Christen' werd. Net zoals met geneeskunde heeft astrologie morele implicaties, en nergens komen ze sterker naar boven dan bij divinatie en voorspelling. We zouden er wel eens versteld kunnen staan dat als we de morele consequenties eerst eens aandacht gaven, onze astrologie niet alleen behulpzamer zou worden, maar ook accurater. Natuurlijk zou het zo zijn dat als de historische teksten materiaal hadden die de geldigheid van de astrologie aan onze huidige wereld konden aantonen, hoe griezelig ook, zulke vragen misschien irrelevant worden. Als onze twijfels reeds weggenomen kon worden door Vettius Valens en consorten, zal ik in ieder geval gedwongen worden dat feit te accepteren. Maar ik vermoed dat als de oude astrologie zo goed geweest zou zijn in de oudheid, het nooit zo sterk in verval zou zijn geraakt.

Bovendien vraag ik me af hoe de beroemde namen uit het verleden stand zouden houden onder de kritiek van een sceptische wetenschap, of zelfs in aanvaring met de pers. Het mag wel zo zijn dat William Lilly prachtige voorbeelden kon vertellen in zijn boeken, maar wat als voor elk van die successen de media in staat was om vijftig mislukkingen te traceren? Ik wacht op de eerste zaak - en ik neem aan dat het in Amerika zal plaatsvinden - waar een uurhoekastroloog voor het gerecht gedaagd wordt vanwege een rampzalige verkeerde beoordeling. En wat zal dat wel niet doen voor de reputatie van de astrologie in het algemeen, en misschien zelfs met betrekking tot de legaliteit ervan? Toen ik voor het laatst in Amerika was, werd ik geïnterviewd en naar mijn mening gevraagd omtrent Project Hindsight. Voor mij was het een gelegenheid om te vertellen dat tegen het einde van deze eeuw astrologie twee kanten op moest kijken, niet alleen naar het verleden maar ook naar de toekomst. Ik schetste wat toekomstgerichte astrologen zouden moeten doen en de soorten van activiteit die aangemoedigd zouden moeten worden. Ik legde uit dat ik deze gezichtspunten bijeenbracht onder de naam Project Foresight. Er was een enorme positieve respons op dit interview van de lezers van het tijdschrift, dat me zelfs in verlegenheid bracht. De lessen die daaruit gedistilleerd kunnen worden waren misschien in de eerste plaats dat zo'n project alleen plaats kan vinden via Internet, want de fondsen om aan alle verzoeken om informatie te voldoen ontbreken me ten enenmale. Een reactie bracht stomme verbazing, en die kwam van het team van Project Hindsight, die mijn suggestie als een aanval op hun werk ervaren heeft. Er is echter geen enkele reden waarom de twee initiatieven niet zij aan zij kunnen bestaan. Persoonlijk moet ik weliswaar nog overtuigd worden dat de oude teksten de sleutel tot de toekomst van de astrologie zouden bevatten, maar ze moeten historisch waardevol zijn op dezelfde manier als dat wetenschappelijke of medische antiquiteiten waardevol zijn, en we moeten dankbaar zijn aan hen die bereid zijn de bronnen van de astrologie te achterhalen om te kijken of er ook bruikbare kennis is achtergebleven. Er kunnen zeker een aantal juweeltjes in te vinden zijn. Maar om aan te nemen dat het verleden alle antwoorden bevat is duidelijk gevaarlijk. We leven in een andere wereld, en het is nodig onze astrologie te doordrenken met een nieuwe vitaliteit om het over de drempel van het jaar 2000 te dragen. Wat bedoel ik met vitaliteit? Een ding is zeker: de astrologie is heel tam geworden. We argumenteren en debatteren met ons zelf in onze tijdschriften, maar we dienen onze ideeën naar buiten te brengen in de arena van de mening van de moderne wereld, waar we ofwel zullen overwinnen of compleet in stukken gereten zullen worden. Ik geloof met absolute passie in de astrologie. Wat we ook maar denken te weten, laten we de moed hebben het als een strijdende ram te gebruiken om de deuren van onwetendheid en vooroordeel omver te werpen. Laat me hieraan toevoegen als een gewezen journalist, dat ik zelf niet graag campagne zou voeren onder de vlag dat astrologie de vragen van iedereen kan beantwoorden. We zouden direct neergehageld worden.

Bovendien zou het intellectuele zelfmoord zijn om te beweren dat astrologie als eenling onder alle disciplines in de oudheid een authenticiteit bezat die het op de een of andere manier kwijt is geraakt in de loop der tijd. Als we ten strijde trekken, dienen we het strijdtoneel voorzichtig te kiezen. De kwestie van vitaliteit roept ook de noodzaak op astrologie relevanter te maken met betrekking tot de geest van deze tijd, zodat het een levend iets is, en niet alleen een museumstuk. Dit betekent dat het op de hoogte moet zijn met de gedachten en ontdekkingen van deze tijd, en daar bruggen naar moet slaan. We kunnen er niet om heen dat er iets in de wereld om ons heen gebeurt. Onlangs had ik een ervaring waarvan ik hoop dat die uitzonderlijk is. Als je bestudeert wat er op dit moment ontdekt wordt over de functies van de twee hersenhelften, is het nogal duidelijk dat de linker hersenhelft in verband staat met Mercurius. Maar het is ook duidelijk dat de rechterhersenhelft te maken heeft met Venus. Toen ik deze suggestie deed werd ik belachelijk gemaakt door een van de verdedigers van de traditionele astrologie, die zei dat elke juist denkende astroloog wist dat de gehele hersenen behoorden tot Mercurius. Ik weet niet hoe het met jou gesteld is, maar ik zou graag deel zijn van een astrologische gemeenschap die wat meer open staat, en bereid is om nieuwe ideeën wat beleefder aandacht te geven. Uiteindelijk dient de traditie zelf te ontwikkelen, anders zou het op slot komen te zitten. Lilly stond ook open voor Kepler's nieuwe vindingen, en ik geloof dat we hem en anderen geen dienst bewijzen door aan te nemen dat hun geesten zich niet zouden ontwikkelen. Er is ook een duidelijk gevaar dat eerbied voor de oude meesters ons af zal leiden van de enorme bijdrage die 20e eeuwse astrologen hebben gemaakt. Deze eeuw heeft beduidend nieuwe ontwikkelingen gezien in theorie en praktijk, die niet altijd begrepen worden. Er is een revolutie geweest, bijna ongemerkt. Overweeg de planeten eens in de voorgaande eeuwen. Ze stonden bekend in termen van de fysieke karakteristieken van de mensen die onder hun invloed geboren werden, de ziekten waar ze vatbaar voor waren, de kruiden waarmee ze genezen konden worden, de soort van gebeurtenissen die ze mogelijk mee zouden maken, enzovoort. Het zijn slechts attributen, alleen maar lijstjes van woorden. Er waren geen factoren om ze te organiseren of een eenheid achter alles te zien, er was geen idee van een archetype van de planeten, of van een proces. Vroeger zou het niet begrepen zijn als we van Saturnus de planeet van contractie of beperking zouden maken, of van Jupiter het principe van expansie en diversificatie! Er werd niet in principes gedacht, en het is een natuurlijke evolutie dit voort te zetten, met steeds accuratere inzichten in de volgende eeuw. Een vooraanstaande astroloog in deze ontwikkelingen was Charles Carter (1887-1968) die in de eerste hand observaties maakte, die steeds opnieuw verpakt zijn door vele astrologen na hem in andere werken. Als hij tevreden was geweest met de betrouwbaarheid van de observaties van zijn voorgangers zou hij de behoefte niet hebben gehad onderzoek te doen. Onlangs maakte ik een horoscoop voor iemand die geboren was met Zon vierkant Jupiter, maar ondanks dat ik er verschillende teksten op nalas kon ik er nog steeds niet goed achter komen wat dit aspect nu precies betekende. Dus verzamelde ik een aantal gevallen, bestudeerde hun biografieën, en kwam tot een nieuwe interpretatie. Dit is het soort van bescheiden project dat iedereen kan doen, en misschien zou project Foresight een coördinator en adviseur kunnen zijn. Onze bronnen op die manier te bundelen wordt geremd door het idee dat geen enkele observatie iets waard is tenzij ze met wetenschappelijke maatstaven bewezen zijn, maar als het op praktische astrologie aankomt, is deze methode zeker geoorloofd. We hebben alle tips nodig die we kunnen krijgen.

Er is wel iets om te vermijden op deze drempel naar een nieuw tijdperk: het is namelijk niet gezegd dat het mengsel van de New Age de juiste setting biedt voor de astrologie. Als we ons daarmee identificeren betekent het dat we alle wetenschappelijke pretenties opgeven, en het is de moeite waard onszelf eraan te herinneren dat gedurende een lange tijd de astrologie de wetenschap van haar tijd was. Een aantal jaren geleden sprak ik in San Francisco en de bedoeling was dat astrologen samen met psychologen zouden confereren. Wat een fantastische gelegenheid. Maar mijn verwachting leidde tot ontgoocheling. Als voorbereiding werden de astrologen uitgenodigd hun schoenen uit te doen, en in een cirkel te staan en elkaar's hand vast te houden. Het congres opende met een Tibetaanse klankschaal. Op het podium was een kaars, en er was enorme verbazing toen ik die uitblies. In feite bedoelde ik er niets mee, ik wilde alleen geen migraine krijgen van het staren over een vlammetje naar de mensen in het publiek, en bovendien moest ik er van hoesten. In een boodschap op het internet op 25 juli 1996 bracht Robert Hand dat congres in herinnering en veroordeelde me dat ik alles deed om anti New Age te zijn. Ik heb op zich niets tegen New Age, maar wel tegen de aanname dat de astrologie niet daarbuiten ook zou kunnen bestaan. Ik steek ook wel kaarsen aan en brand ook wel wierook, als de gelegenheid geschikt is. Maar op dit congres was ik boos dat de astrologie gekidnapt werd en foutief gepresenteerd werd, niet op een manier die het vertrouwen van psychologen zou verdienen. Dus is mijn pleidooi om de astrologie puur te houden, onafhankelijk van alle ideeën en we verwachtingen die we er op zouden willen plakken. Om Robert Hand aan te halen in zijn fantastische essay "Astrologie als een Revolutionaire Wetenschap: " … de tijd is rijp voor ons om de basis van de astrologie op een wetenschappelijke manier te onderzoeken: om obscure houdingen te verwerpen en de wereld haar bruikbaarheid en spirituele verdienste te laten zien." In dat essay beschrijft Hand de astrologie als een kunde zonder wetenschap, maar wel eentje die een verborgen wetenschap bevat die in staat is de mechanistisch-materialistische ideeën overboord te werpen. Hand observeert dat veel astrologen onwillig zijn een wetenschap van de astrologie te maken en hij waarschuwt: "Als de astrologie eenvoudigweg doorgaat zoals het is, zal het weinig doen voor de cultuur als geheel. Het zal een afwijkende kleine groep mensen blijven en ter zijde geschoven worden door de rest van de wereld."

Hierop zou ik willen suggereren dat astrologen ernstiger zouden moeten beginnen het grote onopgeloste mysterie van de astrologie op te lossen: namelijk via welk proces de belofte of dreiging van de hemel vertaald wordt in gebeurtenissen hier op de aarde? Hoe kan een ver weg staande planeet een schip tot zinken brengen, een regering omverwerpen, of duizenden triviale dingen veroorzaken? Door dat er geen mechanisme is zorgde dit ervoor dat de astrologie niet serieus genomen werd, en dat zal altijd zo zijn, ondanks schijnbaar succes. Maar het is niet alleen maar de legitimiteit van de astrologie in de ogen van de wereld die hier aan de orde is. Als astrologen beter begrijpen wat de wetten van manifestatie zijn, door zich te realiseren dat er oorzaken achter gevolgen liggen, kan de nieuwe eeuw het ontwaken tegemoet zien van een veel betere astrologie. Bewust van het feit dat de reactionairen onder ons altijd vast zullen blijven houden aan het standpunt dat er niets beters is dan de astrologie die we al hebben, breng ik daarentegen in dat we vastzitten op een punt in de geschiedenis overeenkomend met de periode waarin alles wat we wisten was hoe magneten deeltjes aantrekken. Dat is een gedachte om te overwegen, terwijl we naar t.v. kijken, een toast heffen, of voor onze computer zitten. Einde. 24/12/97

Dit artikel werd eerder gepubliceerd in Astrokrant no. 5 (1998)

Cosmic Loom is Elwell's meesterwerk, VAN HARTE AANBEVOLEN VOOR ALLE ASTROLOGEN EN -STUDERENDEN!

Door Astrology Zero  werd er een dialoog tussen Elwell en scientists  op het web gezet: "The Researchers Researched: A Reply to the Cynics", door Dennis Elwell. Klik HIER