De 17e reincarnatie van de Karmapa: astrologisch

KORTE HOROSCOOPDUIDING: Zon in Kreeft in 12 oppositie Neptunus: men zou dit aspect bijna het aspect van een Al-Moeder kunnen noemen: iemand met compassie (Neptunus) voor alle mensen (Kreeft in 12). Deze oppositie staat driehoek Pluto in het 4e huis, waarbij Pluto heer 5 is: er zijn erg veel vragen omtrent zijn identiteit, is hij Heel Speciaal of Juist Niemand : en vanwege die identiteit (die dus heel speciaal is) wordt hij ontworteld, eerst uit zijn eigen geboorteomgeving, later uit Tibet (Pluto in het vierde huis). Maar deze ontworteling dient zijn spirituele missie (driehoek/sextiel de Zon/Neptunus oppositie).
Ook Saturnus in het 5e huis en in Schorpioen geeft een "karma" aan van ontkenning van identiteit vierkant Uranus in 8: met de dreiging telkens geïsoleerd te raken, en oppositie Venus in Stier in het 11e huis: naar buiten toe straalt hij rust en vrede uit. Misschien wel vanwege de enorme zelfontkenning: het doet er niet toe wie hij is, er ligt een taak.
Ook Maan vierkant Uranus past bij het deconditioneren van de huiselijke omgeving. En: op een nogal anders-dan-andere wijze omgaan met dienstbaarheid.
Mercurius is dominant in zijn horoscoop, en symboliseert het Spreken, het woord, zijn belangrijkste functie.

Een Duitse filmer, Clemens Kuby maakte destijds een boeiende film over hoe de Karmapa : de zeventiende reïncarnatie ervan om precies te zijn, gevonden werd, en schreef er ook een boek over: The Living Buddha, De zeventiende reïncarnatie van de Karmapa in Tibet. ISBN 90-71985-32-6

Het boek verhaalt over hoe de film Living Buddha tot stand is gekomen en begint meteen al met een paar wonderlijke anekdotes. Toen de Duitser Clemens Kuby besloot om over de reïncarnatie van een belangrijk personage in Tibet, de Karmapa dus, te filmen, was de hoofdpersoon nog niet eens in zicht! (Passend voor een latere horoscoop met de Zon in het 12e huis!)

Niemand wist of de nieuwe Karmapa - de Levende Boeddha - al geboren was, en als dat zo was, moest hij nog gevonden worden. Het maken van de film duurde 7 jaren, en in die 7 jaren is de 17e Karmapa gevonden. Het was kennelijk de bedoeling dat het hele proces van het vinden van een nieuwe incarnatie een keer op film gezet werd. Toen Clemens Kuby uiteindelijk de nieuwe Karmapa, toen 7 jaar oud, in levende lijve ontmoette, verwachtte hij dat hij een kind voor zich had. De kleine jongen maakte een ongelooflijke indruk op Clemens Kuby, die hem foto's liet zien van zijn eigen twee kinderen, ongeveer even oud, die hun Pappie misten die alsmaar aan het filmen was in het buitenland. Maar de 7 jarige Karmapa vroeg zijn adjudant hem gewijde puja rijst te brengen. Hij pakte twee handen vol rijst, verdeelde die met ongelooflijke intensiteit over de twee foto's, sprak mantra's en zei: "ze moeten niet verdrietig zijn". Toen keek hij Clemens weer aan met een heel intense blik en zei: "Het gaat nu goed met hen".

Een week later had Clemens Kuby contact met zijn vrouw die hem door de telefoon vertelde dat de stemming van de kinderen volledig was omgeslagen. Ze waren tevreden en hadden het naar hun zin en jammerden niet langer over Pappie's afwezigheid. En dat bleef zo tot de filmer weer bij hen terug was!
Nog zo'n wonderlijk verhaal was toen Clemens Kuby de afspraken voor het filmen van het hele proces van het vinden van de nieuwe Karmapa probeerde door te spreken en vast te leggen, kreeg hij veel hulp van Sharmapa. Karmapa is na de Dalai Lama de hoogste incarnatie, en Sharmapa is het hoofd van een bepaalde Tibetaanse orde waartoe de filmer Clemens Kuby inmiddels was aangetreden.Maar de hulp die hij kreeg moet bij tijd en wijle wel van boven af gestuurd zijn als je leest met welke idiote toestanden Clemens Kuby te maken had.Zo had hij afgesproken met de Sharmapa dat hij het volgende

Sharmapa dat hij het volgende Nieuwjaar in zijn klooster in Sikkim zou komen filmen. Het Nieuwjaar wordt in Tibet op 28 februari gevierd. Clemens Kuby was een bekende filmmaker en had een nogal druk leven. Zo'n 5 maanden voor die datum begint hij met de voorbereidingen, om een filmploeg gereed te krijgen, om toestemming te krijgen, en eigenlijk ook nog om de financiering rond te krijgen. Die kwam wonderlijk genoeg maar zo van iemand met veel geld, die iets goeds wilde doen voor het Tibetaans Buddhisme. Rond eind november hoort hij plotseling dat het Tibetaans Nieuwjaar weliswaar wel op 28 februari gevierd wordt, maar niet in Sikkim. Hij belt stad en land af en krijgt uiteindelijk te horen waar de Sharmapa verblijft. Eindelijk had hij verbinding en de Kuby roept in de telefoon: "ik moet dringend Sharmapa Rinpoche spreken!"

"Ik moet absoluut Shamar Rinpoche spreken" herhaalde de filmmaker. De teller van de telefoon tikte als een naaimachine.

"U, Rinpoche? Fantastisch: blijft het bij onze afspraak dat ik op 28 februari op het nieuwjaarsfeest met een filmploeg naar Sikkim kom?"

En Kuby vertelde hem dat hij had gehoord dat in Sikkim een andere datum voor nieuwjaar gold dan in Tibet.

"Ja, dat heb ik ook gehoord", antwoordde Sharmapa onverstoorbaar. "Deze keer schijnt het op 25 januari te vallen."

Enfin, om kort en goed te gaan: Clemens Kuby had het niet meer. Binnen zo'n korte tijd een hele filmploeg met allerlei visa regelen, en het lukte hem dan ook niet. Op 25 januari landt hij zelf met zijn videocamera in Delhi. Er was van alles mis gegaan, hij moest nog helemaal naar Sikkim. Tot zijn grote verbazing, instappend in het vliegtuig daarheen, komt daar de Sharmapa ook aan. En die zegt: "dat is een goede timing, dat je dat zo hebt geregeld, nu kunnen we even praten." En Kuby vraagt verbaasd naar het Nieuwjaar. De Nieuwe Maan bleek dit jaar op 30 januari te vallen, dus hij had alle tijd. "Waarvoor die haast altijd", zo kreeg hij onverstoorbaar te horen... hij moest dus tussen zijn westerse leven zich telkens aanpassen aan een totaal andere cultuur, dat is duidelijk. Omdat het de filmer Kuby oorspronkelijk te doen was om iets over reincarnatie te filmen vraagt hij Shamarpa, zijn Buddhistische beschermer op dat moment, over het Bardo.

Het bardo is die toestand van ons bewustzijn wanneer we tussen twee levens in zijn, we hebben het ene lichaam verlaten en zijn nog niet gereïncarneerd in het volgende. "Welnu, in het bardo", zei Shamarpa, "is onze beleving dezelfde als nu. Het lichaam is weliswaar dood, maar de geest heeft nog lang het gevoel aanwezig te zijn. De vraag is alleen hoe je omgaat met het feit dat de levenden je niet meer zien, dat je geen contact meer met hen kunt maken. Maar verder ziet de situatie er niet veel anders uit dan hier."

In Tibet zijn er sinds eeuwen al een paar belangrijke geestelijke leiders in het land. Zo is er de Dalai Lama, maar er is ook de Dalai Pancho. Verder is er de Sharmapa en de Karmapa. Als je wel eens over de Dalai Lama gehoord hebt, dan weet je misschien ook dat de Dalai Lama de 14e Dalai Lama heet. En de Karmapa waar we het hier over hebben is de 17e Karmapa. Karmapa en Dalai Lama zijn titels, het zijn eigenlijk geen eigennamen. De titels horen bij het geestelijk ambt. Maar in Tibet gaan ze er van uit, dat het steeds dezelfde ziel is die van incarnatie op incarnatie die functie bekleedt. Alleen incarneert die ziel telkens in volgende levens bij een andere familie. Iemand in zo'n verlichte Buddha staat als de Karmapa of de Dalai Lama kun je niet echt meten met onze maatstaven, zij zijn in staat om het proces van sterven en geboren te worden zo te ondergaan, dat ze dat volkomen bewust doen. Helderziende gaven hebben ze ook allemaal. Dus als een Dalai Lama of een Karmapa weet dat hij zal sterven, dan geeft hij meestal een van zijn discipelen aanwijzingen waar, op welke plek, hij weer zal reïncarneren: hij voorspelt het dus van te voren. En als hij dan sterft, ontstaat er na zijn overlijden een heel zoekproces om de nieuwe incarnatie volgens die voorspellende aanwijzingen te gaan vinden. Dat proces nu legde Clemens Kuby in de film Living Buddha vast, bij het opsporen van de 17e Karmapa, nadat de 16e Karmapa overleden was. Clemens Kuby begon met de film toen de 17e Karmapa nog niet eens gevonden was. Maar voor het eerst in de geschiedenis is dit hele proces dus vastgelegd op film, inclusief alle documenten die er bij horen en hoe dat er zo allemaal toe gaat in Tibet

De 16e Karmapa in Tibet was in 1981 overleden en in september 1990, 9 jaar daarna herinnerde Sita Rinpoche, een hoge geestelijke uit hetzelfde klooster zich opeens dat de 16e Karmapa hem een soort talisman had gegeven in dat zelfde jaar met de opmerking dat die hem in de toekomst van nut zou zijn. Sita Rinpoche had altijd geweten dat de talisman een stukje papier bevatte, maar het was traditie dat de guru je een mantra als talisman gaf, zonder de tekst te noemen. Dit bundeltje droeg hij jaren lang om zijn hals. Pas een paar jaar geleden, toen hij veel in de hitte door Azië had gereisd en zijn talisman op zijn borst onprettig vond, had hij het afgedaan en in zijn documentengordel gestopt, die hij altijd droeg. Tegen deze tijd waren de regenten van het klooster ten einde raad met betrekking tot het vinden van de nieuwe incarnatie van de 17e Karmapa die de 16e moest gaan opvolgen, omdat de voorspellingsbrief van de 16e Karmapa onvindbaar was. In september 1990 noemde Sita Rinpoche per ongeluk na negen jaar dus, de talisman die hij van de 16e Karmapa had gekregen. Maar wat bleek: er stond op: "Openen in het ijzer-paard-jaar". En dat begon volgens de Tibetaanse traditie pas in februari 1991.Toen dat jaar eenmaal aangebroken was opende Sita Rinpoche de brief en hij las nauwkeurig de voorspelling die exact zou leiden tot het opsporen van de 17e Karmapa, en aan die opsporingstocht deed Clemens Kuby dus mee om alles vast te leggen op film. De voorspellingsbrief luidde als volgt:

Emaho. Zelfgewaarzijn is zegen.
leegheid heeft geen middelpunt en geen grenzen.
Van hier uit noordelijk
in het oosten van het land der sneeuw bevindt zich een streek, waar de heilige donder spontaan weerklinkt.
Op een vruchtbare nomadenplaats met het teken van de koe bevinden zich de methode Deundop en de wijsheid Lolaga. Geboren in het jaar van degene die voor de aarde wordt gebruikt.

Met de verreikende wonderbaarlijke clan van de witte:
Dit is degene die men de Karmapa noemt.
Door Meester Donyeu Drupa wordt hij gesteund:
niet sektarisch doordringt hij alle windstreken
noch dichtbij enkelen, noch ver van anderen
is hij de beschermer van alle wezens
Hij, de zon van de boeddha-dharma, die alle wezens dient, straalt eeuwig.

In deze Tibetaanse tekst nu staan letterlijk de namen van de ouders die geboorte gaven aan de 17e Karmapa, er stond namelijk 'de methode Deundop en de wijsheid Lolaga", en Deundop en Lolaga waren werkelijk de namen van de ouders van de 17e Karmapa. Bovendien stonden er nauwkeurige aanwijzingen in waar het kind geboren zou worden: in een vruchtbare nomaden stam in het land van de sneeuw, dat is Tibet zelf, in het Oosten in een streek waar de heilige donder spontaan weerklinkt.

Met die gegevens bereidden de geestelijken een expeditie voor om het kind te gaan vinden, waaraan dus ook de westerse Clemens Kuby dit keer deelneemt om alles op film vast te leggen. Op 6 mei 1992 reden een aantal lama's en monniken van het klooster Tsurphu, dat de thuisplaats is voor alle Karmapa's, naar Lhasa, die toestemming hadden gegeven om de 17e Karmapa in de provincie Kham te gaan zoeken. Tibet wordt zoals je weet op dit moment overheerst door China en niets mag gebeuren zonder toestemming van de Chinezen die overigens eigenhandig veel van het religieuze goed in Tibet hebben vernietigd. Zo ook het klooster Tsurphu dat de thuishaven is van alle Karmapa's maar uiteindelijk door de 16e Karmapa weer eigenhandig is opgebouwd, dat wil zeggen, stukjes ervan. Hele delen van het klooster worden nog door zeildoeken overspannen omdat het nog niet af is. Inmiddels was hij dus overleden en moest de 17e Karmapa gevonden worden, de nieuwe incarnatie van de 16e Karmapa. Op 11 mei, in Lhasa aangekomen, gingen de lama's en monniken naar het bureau van de volksraad voor religieuze aangelegenheden van de Tibetaanse regering in Lhasa en vroegen een reisvergunning aan om de reïncarnatie van Zijne Heiligheid de 17e Karmapa te zoeken. Dat lukte. En Clemens Kuby, de filmer gaat mee. Er werd door de Chinezen echter een bewaker meegestuurd die er op toe moest zien dat Clemens alleen maar dat filmde wat door de beugel kon, want veel van de verwoestingen in Tibet zijn in de buitenwereld niet bekend. De hele filmploeg van Kuby reist overigens mee, en niet alle en hebben ze filmcamera's bij zich maar ook videocamera's, die stiekem hun werk kunnen doen terwijl de cameramensen met de filmcamera's heel opzichtig hun werk de andere kant uit doen.De ploeg filmers en lamas op zoek naar de reïncarnatie van de 17e Karmapa reisden naar de provincie Lhatok in Tibet. Voor de Chinese bezetting was dit een bloeiende streek geweest, een groen land met uitgestrekte bossen en weiden, een van de schatkamers van Tibet. Maar toen kwamen de Chinezen. Ze verwoesten de kloosters, vermoordden de monniken en verdreven de mensen die er leefden. Met het machinegeweer in de aanslag trokken ze door het land en daarna begonnen ze de wouden te kappen tot er nauwelijks een boom over was. Gebieden zo groot als Luxemburg werden eenvoudig kaalgeslagen. Daarbij kapten ze hier en daar zelfs oeroude bomen met stammen zo dik dat er zeven of acht mannen nodig waren om ze te omspannen. Dit natuurwonder hebben de Chinezen binnen enkele decennia eens en voorgoed verwoest. Want het is een wonder van de natuur dat de boomgrens in Tibet tot op 4500 meter reikt. Op school leert ieder kind dat de natuurlijke boomgrens veel lager ligt, in de Alpen op 2000 meter. Maar in Tibet stuwen de moessonwinden de wolken omhoog door de lange dalen van de grootste rivieren ter wereld, die zich via de Himalaya een weg naar het Oosten en dan naar het zuiden banen. De bodem verandert dan in een moeras en de wegen worden tot modderpoelen. Zelfs als er een gigantisch programma van herbebossing zou worden gefinancierd, wat natuurlijk niemand doet, zou het te laat zijn. Door de erosie is de grond al weggespoeld. De filmploeg van Kuby filmde al deze zichtbare tekenen van de verwoesting voor de eerste keer. Het zou slecht zijn voor de Chinese reputatie als deze ecologische ramp bekend werd, een ramp die waarschijnlijk gelijk staat aan de ontbossing van het regenwoud in het Amazone gebied. De ploeg fotografeerde de kaalgeslagen bergen, waarop de gekapte bomen al jaren lagen te rotten. Dat heen dan "socialistische planeconomie". Bij de rivieren worden de stammen het water in gegooid in de hoop dat ze ergens 2000 kilometer verderop in China aanspoelen. Maar dan kom je bij een rivierarm, waar de gestrande stammen die niet door de rivier zijn meegenomen metershoog liggen. De Chinezen bouwen g een vlotten, ze denken waarschijnlijk dat het al mooi is als 20% van deze reusachtige voorraad hout in China aankomt. Maar vermoedelijk komt niet meer dan 5 procent aan. En natuurlijk was het streng verboden dat te filmen. Er doen zich overigens ook bijzondere tekenen voor als er een hoog geestelijk we zen opnieuw geboren wordt. Zo begonnen er spontaan de vreemdste bloemen te bloeien toen de 17e Karmapa in 1985 geboren werd, en weerklonk er drie uur lang mantra-achtige muziek door het dal van de nomadenstam waar hij geboren werd, zonder dat iemand die muziek maakte. De 17e Karmapa zou pas op 7 jarige leeftijd gevonden worden en was trouwens al op drie jarige leeftijd kindermonnik geworden. Op 21 mei 1992 sprak de expeditie met de ouders van het jongetje, die altijd al wel hadden geweten dat ze een heel bijzonder kind hadden, maar niet dat het de 17e Karmapa zou worden. Daarna was het een kwestie van toestemming te krijgen van allerlei instanties om het jongetje te mogen overbrengen naar het klooster in Tsurphu, de zetel van alle Karmapa's en zo gebeurde dat dan ook. In september 1992 werd hij aldaar ingehuldigd met een enorme ceremonie waar duizenden mensen voor naar het klooster kwamen.

De 16e Karmapa, de voorganger van het jongetje dat inmiddels is ingewijd als 17e Karmapa, leefde van 1924 tot 1983. En hij reïncarneerde opnieuw in het jongetje dat in 1985 geboren werd. Clemens Kuby vroeg zich af met zijn rationele verstand, toen hij in de geboortestreek van de 17e Karmapa was, wat toch de aanwijzingen zouden kunnen zijn waarom de 17e Karmapa nog tijdens zijn leven deze plek voor zijn wedergeboorte had uitgezocht. De vader, Karma Doendup vertelde dat hij de zestiende Karmapa helaas nooit persoonlijk had ontmoet, al had hij daar sterk naar verlangd. Maar voor de Chinese bezetting van Tibet had de Karmapa het klooster Kalek, dat daar in de buurt stond, een keer bezocht, en toen waren Doendups ouders er wel een keertje geweest, die hun zoon Doendup, toen nog een baby, en nu dus de vader van de 17e Karmapa, hadden meegenomen. In Tibet krijgen kinderen hun naam bij de zogenaamde 'toevluchtsceremonie" en bij die gelegenheid van het bezoek van de grootouders van de toekomstige 17e Karmapa kreeg de vader daarvan persoonlijk van de 16e Karmapa zijn naam Karma Doendup. Dat is de enige connectie die Clemens Kuby ooit heeft kunnen achterhalen, maar het kan dus aangeven dat de helderziendheid van de 16e Karmapa zo ver strekte dat deze naamgeving al een heel bijzonder iets is geweest. Clemens Kuby was deze film begonnen omdat hij over reincarnatie wilde filmen. Het telkens opnieuw reïncarneren van een en dezelfde ziel in verschillende lichamen die ook nog dezelfde geestelijke functies bekleden in het Tibetaanse spirituele leven, is een oeroude traditie, en voor Tibetanen vanzelfsprekend, voor Westerlingen echter een groot raadsel. Wij beseffen niet dat sommige mensen via meditatie en geestelijke discipline hun bewustzijn zo kunnen oefenen dat het zich bewust blijft van zichzelf, of van zijn essentie, zelfs na overlijden , en in de tussenfase, het bardo, en na de nieuwe indaling in de baarmoeder. De reincarnatiegedachte komt in vele religies en culturen voor, ook in de Europese cultuurgeschiedenis. Pythagoras en Plato spraken al over reïncarnatie als een vanzelfsprekende zaak. Er waren tijdgenoten van Jezus die geloofden dat hij een reincarnatie van Elia was. Noch een verbod door de kerk, noch de Renaissance konden dit denkbeeld in het Westen volledig uitroeien. Ook Voltaire, die zo graag de spot dreef met wat anderen serieus namen, had geen principiële bezwaren tegen de reïncarnatiegedachte. Tweemaal geboren worden is niet wonderbaarlijker dan eenmaal. Het is wel toepasselijk dat juist de naam van de Karmapa en let wel daarmee tevens de naam van de oudste Tibetaanse reïncarnatielijn: we hebben nu de 17e Karmapa, terwijl de Dalai Lama de 14e is, maar dat juist die naam centraal staat bij de reïncarnatiegedachte. Karma betekent 'handelen' en de Karmapa betekent: 'de meester van het handelen'. De grondlegger van het Tibetaans Boeddhisme, Padmasambhava zei overigens iets heel prachtigs in dit verband: "Wil je weten wie je was in het verleden, kijk naar wie je bent. Wil je weten wie je zult zijn in de toekomst, kijk dan naar wat je doet."

De lijn van Karmapa's begon met de eerste Karmapa die leefde van 1110 tot 1193. Het schijnt dat alle Karmapa's over heel bijzondere gaven beschikten. Bovendien hebben ze bijna allemaal een heel bijzondere band met de dierenwereld. De Eerste Karmapa schreef aan het eind van zijn leven een brief waarin hij de plaats beschreef waar zijn volgende incarnatie zou worden gevonden, en hij verklaarde dat er in de toekomst nog vele Karmapa's zouden zijn. 13 jaar na zijn overleden werd de Tweede Karmapa geboren die op zesjarige leeftijd al lezen en schrijven kon wat hij zichzelf geleerd had. Vijf maanden voordat deze Karmapa in het jaar 1283 overleed ontving hij een jong echtpaar uit West-Tibet, dat op pelgrimsreis was. Hij vertelde hen dat hij in zijn volgende incarnatie als hun zoon geboren zou worden . Een jaar later kreeg dat echtpaar hun zoon, die de 3e Karmapa werd. En zo gaan de verhalen van de ene Karmapa op de andere maar door. De ouders van de Karmapa's vertellen vaak dat ze bijzondere dromen hebben tijdens de zwangerschap, en ook blijken er bijzondere tekenen te zijn bij de geboorte van hun kind. In het Tibetaans Buddhisme is er in feite maar een situatie waarin de herinnering aan een vorig leven een belangrijke rol speelt en dat is bij het vinden van de incarnatie of wedergeboorte van een belangrijk meester. Sogyal Rinpoche, een bekende leermeester van de dharma in het westen zei in een gesprek waar het ging over de populaire regressie- en reïncarnatietherapie: "Het is verbazingwekkend wat voor ervaringen mensen daarbij hebben. Maar herinneringen aan het verleden of beelden van de toekomst zien heeft met reïncarnatie als zodanig niets te maken. Het gaat er juist om in het heden te leven, nu een 'goed' leven te leiden, dus de vraag is hoe je NU met het leven omgaat. We moeten het principe begrijpen. In het Oosten helpt de reïncarnatiegedachte mensen een goed, deugdzaam leven te leiden, in plaats van te proberen het verleden te zien." Niet iedere reïncarnatie van een hoge meester in Tibet laat een brief of aanwijzingen achter aan het eind van zijn leven over de plaats en omstandigheden van zijn wedergeboorte. Dat komt in feite slechts zelden voor en is alleen gebruikelijk bij de lijn van de Karmapa's. In de meeste gevallen krijgt een hoge lama, die een band heeft met de vroegere incarnatie, een visioen of een droom met een aanwijzing. Die wordt dan nagetrokken en als er een kind, of meer dan 1 kind, gevonden wordt dat op grond van speciale voortekenen bij de geboorte, als kandidaat in aanmerking komt, krijgt dat kind de persoonlijke eigendommen van de vorige incarnatie te zien, zoals een gebedssnoer, een eetkom, samen met andere, nieuwere en glanzender voorwerpen, die voor een kind normaal gesproken aantrekkelijker zijn. Als het kind zonder uitzondering de juiste voorwerpen van de vorige incarnatie uitkiest, kan met enige zekerheid worden vastgesteld dat dit het juiste kind is. Vaak praten deze kinderen ook over hun herinneringen, ze zeggen bijvoorbeeld dat ze weer gauw naar huis terug zullen gaan, naar klooster X of zo. Ook de Dalai Lama is op deze manier gevonden als 14e incarnatie van de Dalai Lama lijn.

Nu de Tibetanen voor een groot deel ook in India en over de hele wereld verblijven, reïncarneren hoge lama's ook wel in Westerse streken, zoals het geval was met een Spaans jongetje. De Lama Thubten Yeshe die de reïncarnatie was van een abdis van een klooster bij Lhasa had ooit al eens gezegd: "The West is the Test", en na zijn overlijden werd hij opnieuw geboren als Osel Hita Torres in Spanje, niet eens zo lang geleden. Bij Spaanse ouders die overigens trouwe leerlingen waren van Lama Thubten Yeshe. De horoscopen van Lama Thubthen Yeshe en van de nieuwe Incarnatie zijn overigens bekend (bron: Hans Taeger, Horoscope Lexicon)

Horoscoop 2: is de progressieve horoscoop op het moment van overlijden van Lama Thubten Yeshe.

Horoscoop 3: is de uurhoek of transithoroscoop van het moment van overlijden van Lama Thubten Yeshe

Horoscoop 4: is de geboortehoroscoop van de nieuwe incarnatie: Lama Osel Hitta Torres.

Opvallend is dat de Zon in Waterman van Lama Osel exact op dezelfde graad van Waterman staat als 1) het IC van de progressieve horoscoop van lama Yeshe's overlijden en 2) het Pars van de transithoroscoop van datzelfde moment.

Verder is het IC van Lama Osel (zijn overgeërfde inhoud als het ware) binnen 2 graden conjunct met het MC (de naam en faam) van Lama Thubten Yeshe.

Een laatste erg opvallende overeenkomst is de Knopen-as van Lama Osel: de Zuidknoop (het verleden) is overeenkomstig de progressieve Ascendant van het moment van overlijden van lama Thubten Yeshe. De Noordknoop overigens overeenkomstig de Ascendant van Lama Thubten Yeshe: interessant, dat de bestemming van Lama Osel is om de wedergeboorte van een eerdere Tulku te zijn: aangegeven door diens Ascendant!

Wat Tibet vandaag de dag betreft: het lijkt wel wat op wat de Westerlingen met de Noord Amerikaanse Indianen en het land hebben gedaan, alleen hebben de Chinezen het in Tibet voor elkaar gekregen: het grootste deel van de kloosters en kloosteruniversiteiten van Tibet is met inbegrip van de talloze kunstschatten tijdens de eerste jaren van de Chinese bezetting verwoest. Wat nog geen ruïne was werd tot museum omgebouwd of in enkele gevallen als toeristische trekpleister weer hersteld. De reusachtige wouden van Oost-Tibet zijn al voor tweederde gekapt. De zware onherstelbare ecologische gevolgen zijn al zichtbaar. Tibet wordt door de Chinezen onbarmhartig als nucleair proefgebied en als afvalhoop voor de eigen nucleaire afvalstoffen misbruikt, zonder dat daar bij de meest elementaire veiligheidsvoorschriften in acht genomen worden.De gedwongen omschakeling van gerst, die op de enorme hoogte van Tibet goed gedijt, naar de minder winterharde wintertarwe leidde tot zware hongersnood, waaraan vele Tibetanen bezweken. In het oude Tibet kende men geen hongersnood. Nog steeds sterven er Tibetanen in werkkampen. En de werkloosheid bij het Tibetaanse deel van de bevolking bedraagt bijna 80 procent. Gedwongen sterilisatie en abortus zijn middelen waarmee stille genocide op het Tibetaanse volk wordt gepleegd. De nauwelijks zes miljoen Tibetanen zijn tegenwoordig al vreemdelingen in eigen land, overheerst door de zeven miljoen Chinezen, die daarheen moesten verhuizen. Nog steeds vluchten er jaarlijks duizenden Tibetanen naar Nepal en India, bijvoorbeeld als ze deelnemen aan demonstraties en moeten vluchten voor Chinese vervolging.De Karmapa, zo jong als hij is, heeft plannen om in het Westen op conferenties te verschijnen. Hij heeft de Chinese regering in ernstige verlegenheid gebracht begin van deze nieuwe eeuw, met zijn vlucht die een dag of 8 duurde, over 900 kilometer, van zijn klooster in Tibet naar Dharamsala.

© Joyce Hoen, 2000 - deze tekst werd voor een deel uitgezonden in het radioprogramma Raya (Q-radio) (in 1999) - door Joyce Hoen, en gepubliceerd in de Astrokrant (nummer 4 derde jaargang) van het CHTA.

DE 17e REÏNCARNATIE VAN DE KARMAPA

The living Buddha