De Dogon & Sirius B

Tekst van de uitzending op Q -radio, programma Raya (januari 1999) -
door Joyce Hoen

Quote. "Wellicht is het goed om de verslaggeving van dit artikel te actualiseren want het is inmiddels al weer enkele jaren bekend dat het verhaal over Sirius totaal onjuist is. De "kennis"van de Dogon was hen ingegeven door de franse onderzoeker Griaule die ook telkenmale geld bood voor de antwoorden waardoor bepaalde stamleden maar al te graag de meest waanzinnige antwoorden gaven.

Daarnaast legde Griaule telkenmale antwoorden in de mond van de Dogon. Overigens sprak hij zelf geen woord van de Dogontaal."

Gelieve de studies en publicaties te lezen van de Nederlandse antropoloog Wouter (Walter) van Beek van de

Universitiet Utrecht, die de Dogon vele male heeft bezocht en wetenschappelijk aantoont dat het hele verhaal pure flauwekul is." Unquote.

Een heel klein onderzoekje op het internet levert weinig anders op dan beweringen in deze trant van Skepsis of Skepsisachtige sites. De publicaties van de antropoloog W. van Beek, die de bron vormen van bovenstaande, staan niet op het internet & ik heb ook geen directe behoefte cq tijd ervoor om me er verder in te verdiepen. Ik zou een onderzoek van een antropoloog namelijk, in tegenstelling tot de publicaties van Skepsis en aanverwanten, wel serieus nemen. Dus ik publiceer maar gewoon dit commentaar en laat het verhaal zelf intact:

Wij kennen deze ster als Sirius B, maar de Dogon noemen hem Po Tolo. Pas in 1844 vermoedde men hier in het Westen het bestaan van deze ster, toen onderzoekers van Sirius, de Hondster, bewegingen ontdekte die een tweede ster in de buurt deden vermoedden. Na veel observatie werd er iets ontdekt in 1862, wat een witte dwerg bleek te zijn, een heel kleine ster met een ongelooflijke massa en dichtheid.

De naam die de Dogon aan Sirius B gaven bestaat uit het woord voor ster: Tolo, en het woord voor de kleinste plant die zij kennen: Po. Ze zeggen dat het het kleinste ding is dat er bestaat en dat het de zwaarste ster is omdat alle aarde op die ster vervangen werd door een ongelooflijk zwaar metaal, sagala genaamd, en dat de ster wit van kleur is. Ze zeggen ook dat de omloop van de ster elliptisch is, met Sirius A als focus in de ellips. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat dit inderdaad klopt.

Bovendien claimen de Dogon dat de omlooptijd 50 jaar is, hetgeen verbazingwekkend dicht bij de waarheid ligt: wetenschappers ontdekten een omlooptijd van 50.04 jaar met afwijkingen van .09 jaar. Daarnaast geloven de Dogon dat de ster om zijn eigen as draait, en dat blijkt ook te kloppen. Ook zeggen de Dogon dat er een derde ster is in dit systeem, Emma Ya geheten, die een planeet om zich heen heeft lopen. Deze ster is echter nog niet ontdekt door astronomen.

De kennis van de Dogon over het universum stopt hier echter niet, want ze zijn ook bekend met het feit dat Saturnus ringen heeft en dat Jupiter vier manen heeft. En ze wisten al lang dat de Maan droog en dood was. De Dogon maken gebruik van vier kalenders, die gebaseerd zijn op respectievelijk de Zon, de Maan, Sirius-B en Venus, en hebben al heel lang in een heliocentrisch universum geloofd, waarin de planeten om de zon draaien.

Hun traditionele landbouwkalender is in feite compleet niet-traditioneel, omdat het gebaseerd is op de cyclus van de witte dwerg ster, die wij Sirius B noemen die eens per 50-60 jaar om de hoofdster Sirius A heen wandelt.

Sirius A kennen wij als de helderste ster van hier uit gezien. Hij ligt 8,6 lichtjaren van ons zonnestelsel vandaan. Maar Sirius B is echt onzichtbaar zonder gebruik van enorme telescopen. Voor 1970 hadden we er dus geen eens een foto van.

De Dogon geloven dat deze kennis van de NOMMOS afkomstig is, amfibie-achtige wezens die naar de aarde gezonden werden vanuit het Sirius sterrenstelsel. De naam komt van het Dogon woord "drinken"", en ze noemden hen ook "de Meesters van het Water, de Monitors, en "de Mentoren". De Dogon mensen beschrijven deze schepselen als vis-achtig, met een soort van dolfijnvorm, en ze zijn van enorm belang in hun godsdienst. Ze claimen dat deze wezens lang geleden kwamen met een ruimteschop met 3 driehoekige poten, waarop het landde, waarbij ze meteen in de grond gingen graven en een waterreservoir aanlegden. En ze konden zowel in dat water als op het land leven. Ze spraken tot de Dogons en gaven hen al deze data. Ze behoorden tot een van de vele groepen van Nommo. Sommigen van hen bleven in een groter ruimteschip cirkelen in de atmosfeer. Ook werd hen verteld dat een van de Nommo zou sterven aan het kruis. De Dogon geloven dat de Nommo eens terug zullen keren naar de aarde dan in menselijke vorm. De Nommos waren voor de Dogon redders en spirituele bewakers en gaven hun de levensprincipes.
De aanwezigheid van zulke wezens kan ook gevonden worden in oude tekeningen en legenden van de goden in het oude Babylonie, Egypte en Griekenland.

De mythologie van de Dogon is slechts bekend bij een aantal van hun priesters, en het is een complex systeem van kennis. Hun zorgvuldig bewaarde geheimen worden uiteraard niet maar zo blootgegeven aan vriendelijke vreemdelingen.

Een belangrijk onderdeel van godsdienstbeoefening bij de Dogon is de cultus van de maskers, die AWA genoemd wordt. Alle jonge mannen krijgen onderricht in de cultus van de maskers, maar vrouwen mogen absoluut niet meedoen. Deze gemeenschap van mannen wordt gekarakteriseerd door een geheime taal, een strikte etiquette, verplichtingen, en verboden. Sommige van deze mannen, de OLUBARU, krijgen additioneel onderwijs en hebben dan een levenslange taak om de traditie van de maskers te behouden.

De Olubaru worden geïnitieerd in een SIGUI ceremonie, die maar een keer per 60 jaar plaatsvindt. De priesters van de stam dragen dan maskers en voerden een complexe dans uit. Het was een hernieuwingsceremonie, die gebaseerd was op het feit dat de ster Sirius eens per 60 jaar zichtbaar werd tussen de toppen van de bergen.

Er zijn nog drie andere rituelen bij de Dogon. Op het openbare plein in elk dorp bevindt zich het altaar van Lebe.

Het Lebe ritueel vindt plaats in samenhang met de landbouw cyclus, en de hoofdpriester hier is de Hogon. Grappig, bij de Vodoun godsdienst heet de priester de Houngan, dat lijkt er wel op. Bij de Dogon is de Hogon de oudste directe afstammeling van de stichter van de Dogon, en hij beheerst de zaken van de regio. Hij heeft zowel regulerende als priesterlijke functies.

De BINU cultus wordt meestal als een totemcultus gezien, met totemclans. Leden van zo'n clan hebben dezelfde naam en eerbiedigen hetzelfde totemdier of totemplant. Deze totems worden overgedragen langs de lijn van de vader.

Het voorouderritueel wordt geassocieerd met de GINA, de huishoudens van de Dogons. Het doel van veel van de religieuze rituelen is om goede relaties tussen de doden en de levenden te onderhouden. De Dogons snijden veel beelden als een vorm van verering voor de voorouder. Deze beelden worden echter zorgvuldig weggestopt, en alleen bekeken en aangeraakt door mensen die zich met deze voorouderverering bezig houden.

Er zijn drie beelden die speciaal belangrijk zijn voor de Dogon. Het eerste is de vos, die volgens een mythe gestraft werd omdat hij probeerde om de zielen van de Nommo na te doen. De tweede is een bepaalde vis, die op het menselijke foetus lijkt. Het laatste beeld heeft de vorm van een enorme slang en heet Het Grote Masker. Deze beelden spreken de volgende woorden, zo zeggen de Dogon: Ik slik, ik slik, ik slik mannen, vrouwen, kinderen, ik slik iedereen door. De beelden herinneren de mensen aan het fenomeen van de dood op de aarde en ze spelen ook een belangrijke rol bij begrafenisriten.

Vrouwen die stierven tijdens hun zwangerschap kregen een beeld dat heel apart behandeld werd, en een teken voor vruchtbaarheid werd voor anderen. Zij werden ook nooit begraven in de buurt van hun huis - er werden afzonderlijke rituelen gehouden voor hun ronddolende zielen. Vrouwen die graag zwanger wilden worden consulteerden deze voorouderfiguren.

De etnische groepering van de Dogon bevindt zich voornamelijk in de districten Bandiagara en Douentza in Mali in West-Afrika. Hun gebied strekt zicht uit tussen 13,5- 15 graden Noorderbreedte en 11,2 tot 11,4 graden Oosterlengte. Dit gebied heeft vlakten, kliffen en een plateau. Op dit moment zijn er naar schatting ongeveer 500.000 Dogon, een verdubbeling sinds 1965, en 4% van de totale bevolking van Mali, die zich voornamelijk ophouden op een gebied van 150 kilometer bij de kliffen van Bandiagara, een spectaculair gebied.

De animistische Dogon mensen vluchtten in de 14e en 15e eeuw van de verre kliffen van Oost Mali naar waar ze nu zitten, om te ontkomen aan Moslim overvallen vanuit het zuiden. EN waar ze nu zitten verblijven ze in een serie dorpjes met een sterk geloof in de bezieling van de stenen en de bomen, een gewijde beeldhouwkunst en met veel rituele dansen, die hen aan hun voorouders bindt.

De hutjes waarin ze wonen zijn nog steeds op dezelfde manier gebouwd als vroeger, van een soort modder en steen met hout aan de binnenkant. In het droge seizoen gebruiken ze het dak om op te koken en om op te slapen, en aan de buitenkant zijn er dan ook overal ladders om zo op het dak te komen.

De Dogon noemen zichzelf Dogom of Dogo, maar ze worden ook wel Kado genoemd (Habe gespeld), hetgeen "vreemdeling" of "heiden" betekent.

Ze bestaan van het land en verbouwen rijst, uien, bonen, tabak en dergelijke en ze hebben geiten en schapen en een paar koeien en kippen. Jagen doen ze niet veel. Vissen doen ze met zijn allen tegelijk, een keer per jaar.

Als ze een overvloed aan graan hebben bewaren ze dat in dezelfde soort hutjes als waarin ze wonen, met het verschil dat die bewaarhutjes strodaken hebben die er zo af kunnen. Er zijn ook huizen waar mannen samen komen, die worden de TOGUNA genoemd die een iets ander dak hebben. De dorpjes bestaan uit grote families en alhoewel er geen officieel regeringssysteem is, is er toch een dorpsleider, meestal de oudste afstammeling van een mannelijke voorouder, die de belangrijkste beslissingen neemt. Sommige Dogon zijn smid van beroep, waarover zo meer, anderen zijn leerbewerkers en deze worden als een aparte kaste gezien. Polygamie komt er wel voor, maar niet veel.

De Dogon waren heel knappe smeden. Ze waren in staat om ijzererts om te smelten tot ijzer, hetgeen een heel lang proces is, wat een perfecte kennis van vuur en temperatuur vereist.

Dit laatste fornuis, of Inagina, hetgeen letterlijk het huis van ijzer betekent, leverde 69 kilo ijzer op van een excellente kwaliteit. Om dit te bereiken werden traditionele gereedschappen gebruikt die bestemd waren voor de landbouw, voor het maken van wapens en voor het maken van sieraden voor de Dogon mensen.

Vandaag de dag maken de Dogon smeden voornamelijk ijzer van oud metaal van bijvoorbeeld oude spoorweglijnen of autowrakken. Het lange proces van het omsmelten van ijzer wordt stapje bij stapje achterwege gelaten. Een van de laatste smeltingen werd in 1995 uitgevoerd, en deze gebeurtenis werd onderdeel van een film met de titel INAGINA, Het laatste huis van IJzer.Elf smeden die nog steeds de geheimen van hun voorouderlijke activiteiten kenden stemden er in toe om een laatste smelting te doen. Ze kwamen samen om de geesten op te roepen. Toen legden ze een mijn aan, maakten houtskool, en bouwden een oven met aarde.

Elk aspect van het Dogon leven is gebaseerd op de Scheppingsmythe van de Dogon, één van de meest ingewikkelde religieuze systemen in Afrika. Het Dogon geloofssysteem is dermate geavanceerd, door ons vroeger primitief genoemd, dat ze geloven dat elk individu zowel mannelijke als vrouwelijke elementen in hun lichaam en geest hebben. Hun religieuze systeem maakt een helder onderscheid tussen goed en kwaad. Een voorbeeld van de toepassing van hun mythologie kan gevonden worden in het ontwerp van hun huis. Elk huis wordt gezien als een symbool voor een man die op zijn zij ligt terwijl hij bezig is met de procreatieve daad. Het haardvuur vertegenwoordigt het hoofd van de man, de stallen zijn zijn benen, de maalstenen zijn genitaliën, en de bewaarkamers zijn armen. Zelfs elk element in het hele dorp heeft een symbolische betekenis. Andere gewijde plekken hebben structuren met heel vreemd gevormde daken waarop graanoffers worden gehouden.

Er zijn speciale vieringen en rituelen om de dagen die een religieuze betekenis hebben te markeren. Bij een traditioneel begrafenisritueel dragen dansers die de Sogoni Koun heten heel fijn gevormde houten maskers.

Om een of andere reden is het getal 23 belangrijk bij de Dogon. Het getal 23 was ook belangrijk bij de Egyptenaren en Babyloniers, omdat op 23 juli de ster Sirius boven de horizon komt rijzen! Het komt dan één minuut voor de Zon op, en dat veroorzaakt het feit dat hij schijnt als een briljante rode robijn in die ene minuut. In veel culturen is dit de kalender voor het Nieuwe Jaar. De Zon gaat overigens op 23 Juli het teken Leeuw in. Sirius B draait 23 keer per minuut om zijn eigen as (en creëert daarmee een enorm electromagnetisch veld). Sirius A is 23 keer helderder dan de Zon..

Dit is heel significant omdat in Giza waar de pyramiden en de sfinx zijn, de ogen van de sfinx in lijn liggen met de exacte tijd waarop aan de horizon Sirius boven komt op 23 juli, en de pyramiden zijn in ook in lijn met dat punt. Sirius wordt metafysisch beschouwd als een verbinding tussen onze Zon in een soort van sterrensysteem waarlangs hogere golflengten reizen.

DE DOGON & SIRIUS B