Ik
voel dat we aan het begin staan van een nieuw tijdperk en dat we
nu, meer dan
wat
dan ook, een nieuwe aanpak van menselijke verhoudingen en
maatschappelijke
organisatie
nodig hebben. We hebben een planetaire benadering nodig, we
hebben
een
samenvattende aanpak nodig. We hebben iets nodig waarin het
individu zijn
eigen
functie in de wereld leert kennen, want als we 1 wereld willen
zijn, dan
moet
het individu zo volkomen zichzelf kunnen zijn, dat hij zich kan
veroorloven
om
met andere mensen uit de hele wereld samen te werken, ongeacht
hun cultuur,
hun
ras, hun tradities, etc.
Daarom
is het erg belangrijk, dat iemand leert hoe hij zichzelf kan
worden. Wij
hebben
een nieuwe soort mens nodig. We hebben iets nodig dat niet meer
zo zeer
op
tegenstellingen gebaseerd is, maar op een volledige aanvaarding
van de hele
mens,
lichaam, geest, ziel, gevoelens, alles. Een esthetische
benadering in
plaats
van een ethische, zodat je de verwantschap tussen alles binnen
het geheel
kunt
zien, zodat je naar het geheel kunt kijken en je met de
"heelheid" van het
geheel
kunt vereenzelvigen, in plaats van met een bepaald onderdeel
ervan.
Dit
is natuurlijk een heel moeilijke situatie. We leven ongetwijfeld
in een
moeilijke
tijd en ik weet niet wat ons nu te wachten staat. Ik ben nogal
pessimistisch
wat de nabije toekomst betreft, gezien de manier waarop de
wereld
zich
op het ogenblik gedraagt. Maar je moet je realiseren dat crises
soms
noodzakelijk
zijn om datgene tot stand te brengen wat nodig is. Het enige
probleem
is echter dat er iets klaar moet zijn voordat de grote crisis
komt -
als
de nieuwe cyclus begint - want het zal moeten beginnen op basis
van die
zaden,
die voor de crisis zijn gezaaid. Als een winter door een
voorjaar wordt
gevolgd
zonder een oogst in de herfst, dan zal er in het voorjaar geen
zaad
ontkiemen
en zal je bij het allereerste begin in de meest primitieve tijd
van
manifestatie
moeten beginnen.
Daarom
heb ik gedurende mijn hele leven zo de nadruk gelegd op het
idee, dat ik
de
"zaadmens" noem. De mens die bereid en in staat is om
in zichzelf als het
ware
het verleden van de mensheid te vergaren en in het bijzonder van
onze
westerse
wereld natuurlijk, maar ook van andere culturen, want wat wij
uit de
toekomst
willen zien verrijzen - na welke crisis dan ook - is een
wereldsamenleving.
Daarom
hebben wij mensen nodig met een ver vooruitziende blik, mensen
die geen
specialisten
(generalisten, zoals ze tegenwoordig soms genoemd worden) zijn,
mensen
die de visie en moed hebben om te wachten en om op de een of
andere
manier
door hun leven, door hun voorbeeld en door hetgeen zij na hun
dood
achterlaten,
de zaden te worden van de toekomstige wereld.
Dat
is natuurlijk de grote keuze die we allemaal moeten maken en dat
kunnen we
ook.
We kunnen de weg van de massa volgen en ten onder gaan, zoals
alle bladeren
van
de wereld in de herfst (hoe mooi de gouden bladeren ook zijn),
zij moeten
vergaan
en mest worden voor de beschaving van de toekomst; maar het zijn
alleen
de
"zaadmensen" die werkelijk meetellen en daar moet je
naar zoeken, als je
jezelf
nog niet op het punt voelt gereed te zijn om een "zaadmens"
te worden,
want
alleen dat vormt de zekerheid voor de toekomstige hergeboorte
van de
mensheid.